Πολλά από τα άλλα χόμπυ των παιδιών του Πάνγκμπερν δείχνουν την ίδια εμμονή στην ιδέα της απόδρασης. Ο Άντριου Ζεστ, μανιώδης με τους ερασιτεχνικούς ραδιοσταθμούς, είχε εγκαταστήσει μια ερασιτεχνική κεραία στη στέγη του σπιτιού του και προσπαθούσε να επικοινωνήσει με νοήμονα όντα κάποιου γειτονικού γαλαξία. Αυτή η πολύπλοκη καλωδιακή εγκατάσταση αποκαλύφθηκε μόνο όταν άρχισε να προκαλεί παρεμβολές στο τηλεοπτικό σύστημα ασφαλείας του κτήματος.
Ο Γκρέηαμ Λαίμινγκτον, στο μεταξύ, προγραμμάτιζε το κομπιούτερ του έτσι ώστε να υπολογίσει το π με ένα εκατομμύριο δεκαδικά ψηφία και σκέπασε όλους τους τοίχους του δωματίου του με τα χαρτιά που τύπωσε. Μετά την ευγενική παρέμβαση των γονιών του, που θέλησαν να τον αποτρέψουν, σκάρωσε το Ράδιο Ελεύθερο Πάνγκμπερν, ένα πρόγραμμα σε κασέτα, έξι αντίγραφα της οποίας μοιράστηκαν στα άλλα παιδιά τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1987. Η κασέτα περιείχε μια σειρά από τυχαίους ήχους, κυρίως τη δική του ανάσα, με μεγάλες παύσεις ανάμεσα.
(J.G. Ballard - Εκτός Ελέγχου)
-
2003-2025 GR: Rhythmic echoes of an adulthood